شمارهٔ ۲۴۴

۷ بیت

جهان که هر دی و هر نوبهار گرید و خنددبروزگار من و عهد یار گرید و خندد

خوش است گریهٔ مینا و خندهٔ لب ساغرعلی الخصوص که در لاله زار گرید و خندد

خطاست گریه و بیهوده است خنده آنکسکه جز بفرقت و وصل نگار گرید و خندد

خوش آنکه یار چو پروانه‌ام ببزم محبتبسوزد و بغمم شمع وار گرید و خندد

بحال زار من است و بیاد روی نگارمچنین که ابر و چمن در بهار گرید و خندد

مخند بر من اگر بیخودانه گریم و خندماسیر عشق نه از اختیار گرید و خندد

صغیر ره ندهد بی سبب بخود غم و شادیعتاب و مهر چو بیند ز یار گرید و خندد