شمارهٔ ۲۴۲

۸ بیت

بعد مرگ ار بسرم آن بت طناز آیدعجبی نیست اگر جان بتنم باز آید

هر زمان دانهٔ خالش بخیالم گذردمرغ جان را بسر اندیشهٔ پرواز آید

ای عجب من طمع وصل زیاری دارمکز پی کشتن عشاق بصد ناز آید

از کرامت بر لعلش که تواند دم زدعیسی اینجا ز پی دیدن اعجاز آید

نشنوم بانگ مؤذن دگر از مسجد شهربس بکوش دلم از میکده آواز آید

زاهدا چون نکند بر تو اثر نالهٔ نیسنگ در ناله ز جانسوزی این ساز آید

راستی در سر عشاق فزون گردد شورمطرب بزم چو از شور بشهناز آید

چشم خوبنار کند راز دلت فاش صغیربین چها بر سرت از مرد غماز آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر پس از مرگ، به یاد معشوقی زیبا و دلبر می‌افتد که بر دلش تأثیر عمیقی گذاشته است. او می‌اندیشد که چگونه این زیبایی می‌تواند روح او را دوباره زنده کند. وسوسه وصل و عشق در دلش شعله‌ور است و با هر یاد از معشوق، آرزوهایش بیشتر می‌شود. او از ناله‌های دلنشین زاهدان بی‌اثر می‌گوید و این‌که در دل عاشقان با صدای عود و ساز شور و شوق بیشتر می‌شود. همچنین به نگاه‌ها و چشم‌های معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند راز دل او را فاش کند. این شعر بیانگر اشتیاق و دردهای عاشقانه شاعر است.