شمارهٔ ۲۳۰

۷ بیت

ترکان چشم او پی خونریزی منندکاین گونه بر دلم ز مژه ناوک افکنند

هر کس که دید سجدهٔ ما پیش ابرویشگفتا که این بود بت و اینان برهمنند

انداختند خوش سپر اندر طریق عشقآنان که روز معرکه هر یک تهمتنند

شاید اگر شوی تو هواخواه دوستانهستند فرقهٔی که هواخواه دشمنند

آنانکه در طریق حق از پا افتاده انداز بهر دستگیری خلقان معینند

دِه تقویت به روح که سودی نمی برندآنانکه روز و شب پی پروردن تنند

رو ز اهل دل متاب صغیرا که این گروهدارای هر فضیلت و دانای هر فنند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلدادگی است و به زیبایی‌های چشمان معشوق و تأثیر آنها بر دل شاعر اشاره دارد. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که به خاطر زیبایی و جذابیت معشوق سجده می‌کنند و آنها را بت می‌نامد. همچنین به ارتباط میان عشق و تضادهایی که در مسیر آن وجود دارد اشاره می‌کند، از جمله افرادی که در راستای حق و کمک به دیگران هستند و کسانی که به فکر منافع شخصی خودند. شاعر هشدار می‌دهد که از اهل دل دور نشوید، زیرا آنها دارای فضائل و دانش هستند. در نهایت، تأکید بر عشق و صفای درونی و دوری از دنیاپرستی است.