شمارهٔ ۲۱

۷ بیت

اگر به جرم محبت کنند پوست، مرانمی رود بدر از سر هوای دوست، مرا

رضای دوست گزیدم بخود چو دانستمکه هرچه دوست پسندد همان نکوست مرا

بخواب خوش همه شب مهر و ماه می‌بینمز بسکه در نظر آن یار ماه روست مرا

قدش بچشم پرآبم مدام جلوه گر استچه احتیاج به سرو کنار جوست مرا

چو من به هر دو جهان پا زند ز سرمستیهرآنکه نوشد از این می‌که در سبوست مرا

نمانده در دل من هیچ آرزو لیکنچو عرش خاک نجف گشتن آرزوست مرا

صغیر کرد غلامی حیدرم آزادبلی چه باک ز حشرم که خواجه اوست مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق شاعر به معشوق و رضایت او از این عشق است. شاعر اشاره می‌کند که اگر به خاطر محبت آسیب ببیند، این آسیب او را دور نمی‌کند و همیشه به فکر دوستش است. او برای خوشنودی معشوق خود را فدای هر چیز دیگری کرده و می‌داند که آنچه معشوق بپسندد، بهترین است. در خواب، زیبایی‌های معشوق را می‌بیند و او را بالاترین آرزوهایش می‌داند. شاعر از مستی عشق و شادی ناشی از آن سخن می‌گوید و در نهایت، او خودش را خدمتگزار حیدر (علی) می‌داند و به آینده هم بی‌توجه است چرا که سرور و خواجه‌اش اوست.