شمارهٔ ۲۰۵

۷ بیت

هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان داردبیمن اختر فیروزخوش بختی جوان دارد

خلوص‌آور بپیش و جان خلاص از حول محشر کنکه زر تا نیست خالص بیم روز ‌امتحان دارد

گمانم اینکه نفس مطمئنی نیست جز عاشقکه عاشق نی ز دوزخ باک و نی شوق جنان دارد

غلام همت آن عاشقم کز جور جانانهبجان صد آتش و قفل خموشی بر دهان دارد

سر و سامان ز درویشان مجو دل بر قفس بستننه از مرغی است کاندر شاخ طوبی آشیان دارد

جهانرا خواجه خواهد در خط فرمان خویش آردتو پنداری ز دیوان قضا خط‌ امان دارد

صغیرا یاد مرگ از دل کند مهر جهان بیرونبیاد آور بهار عمرت اندر پی خزان دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان اهمیت عشق و خلوص در زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسی که در برابر پیر مغان سر فرود می‌آورد، خوشبختی و بخت خوب را در اختیار دارد. او تأکید می‌کند که باید خلوص را جستجو کرد و جان را از مشکلات نجات داد، زیرا فقط عشق واقعی است که انسان را از عذاب و ترس رهایی می‌بخشد. شاعر خود را غلام همت عاشقانی می‌داند که با تمام وجود برای عشق تلاش می‌کنند و حتی در سختی‌ها، خاموشی را تحمل می‌نمایند. همچنین، او به درویشان اشاره می‌کند و می‌گوید نباید دل را به قفس بند کرد، بلکه باید مانند مرغی آزاد در شاخ طوبی زندگی کرد. در نهایت، یادآوری مرگ و گذر عمر در مقابل بهار و خزان زندگی، به ما هشدار می‌دهد که ارزش زمان و عشق را بدانیم.