شمارهٔ ۲۰۴

۷ بیت

ز جان خویش اگر عاشقان نظر گیرندگمان مکن نظر از روی یار برگیرند

مرا بکشت غم یار لیک از آن شادمکه کشتگان غمش زندگی ز سر گیرند

مرا ز حالت مجنون خبر دهند دو دوستروا بود که ز احوال هم خبر گیرند

غلام همت آن رهروان چالاکمکه از دو کون ره عالم دگر گیرند

ز سنگ حادثه بشکسته بال مرغانندکه همچو بیضه فلک را بزیر پر گیرند

غزال طعمهٔ شیر است لیک ز آهوی چشمبگاه صید یتان ره بشیر نر گیرند

صغیر طول‌ امل کن رها که هشیارانمراین دو روزهٔ ایام مختصر گیرند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و تجربه انسانی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگر عاشقان به جان خود نگریسته و درد محبت را درک کنند، نباید فکر کنند که از دیدن معشوق غافل شده‌اند. او از غم عشق می‌گوید و خوشحال است که کسانی که در این غم جان باخته‌اند، زندگی را دوباره تجربه خواهند کرد. همچنین، شاعر به حال مجنون اشاره کرده و می‌گوید دوستانش از حال او خبر دارند و این طبیعی است که از احوال هم دیگر باخبر شوند. او خود را خادم راهروانی می‌داند که از دو جهان به جهانی دیگر می‌رسند. در ادامه، به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند پرندگان شکسته باید به دنبال آرزوها باشیم. همچنین، با کنایه به شکارچیان، به زیبایی‌های عشق و حقیقت اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به مخاطب یادآوری می‌کند که زندگی کوتاه است و هشیاران باید از آن به درستی بهره‌برداری کنند.