شمارهٔ ۱۹۹

۷ بیت

مردم چشم تو نازیم که در پرده درندواندر آن پرده ز مردم بملا پرده درند

دهنت هیچ و از آن هیچ بعشاق چنانکار تنک است که از هستی خود بیخبرند

رسته گرد لب شیرین تو خط مشگینیا که موران سیه جمع بدور شکرند

رنج خود کم کن و عشاقت از این بیش مکشزانکه این طایفه را هر چه کشی بیشترند

وادی عشق تو را بی سر و پا باید رفتزین سبب جملهٔ عشاق تو بی پا و سرند

چون بخوبان نشوم رام که از گندم خالاین بهشتی پسران راه زنان پدرند

همه چشمی نبود در خور آنروی صغیرقابل دیدن رخسار وی اهل نظرند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف محبوب خود می‌پردازد و بیان می‌کند که مردم به زیبایی و عطر او توجه دارند، اما در عین حال از درد و رنج عشق نیز سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که عاشقان باید از وجود خود بی‌خبر باشند و عشق را به‌طور کامل تجربه کنند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که زیبایی معشوق آنچنان است که هیچ چشمی نمی‌تواند به خوبی آن را ببیند. در نهایت، او توصیه می‌کند که رنج خود را کم کنند و از عشق بیشتری بپرهیزند، زیرا عاشقان با تحمل درد و رنج بیشتر، تنها در عشق خود غرق می‌شوند.