شمارهٔ ۱۸۰

۷ بیت

نالهٔ من نی عجب گر جا به دل‌ها می‌کندهرکجا آتش بیفتد جای خود وامی‌کند

از نگاهی داد عقل و دین ما را دل بیارکس نداند این دل شیدا چه با ما می‌کند

کرده خود با عشقبازی گر سمندر نیست دلاز چه بهر سوختن خود را مهیا می‌کند

جوی‌ها کرده است جاری چشم از سیل سرشکچشمه را بنگر که هم چشمی به دریا می‌کند

آسمان خم گشته و بگشوده از خورشید چشمدر زمین ماه مرا گویی تماشا می‌کند

ای که جویی جزر و مد دیدهٔ ما را سببگاه آن مه رخ نهان گاهی هویدا می‌کند

هرکجا هست انس با دیوانگان دارد صغیرراستی هر جنس جنس خویش پیدا می‌کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و تاثیرات عشق و دلشکستگی می‌پردازد. شاعر از نی (نی‌گاه) ناله می‌کند و می‌گوید که این ناله‌ها به دل‌ها نفوذ می‌کند. او اشاره می‌کند که هر جا که آتش عشق شعله‌ور شود، دل را می‌سوزاند و عقل و دین را فرا می‌خواند. در این میان، شاعر به چشمی اشاره دارد که همچون جوی‌ها اشک می‌ریزد و دل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، او زیبایی و جذابیت ماه و خورشید را توصیف می‌کند و نوسانات عشق را به جزر و مد تشبیه می‌نماید. به طور کلی، این شعر حال و هوای عشق و دیوانگی را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که هر فرد در دنیای عشق و احساسات خود به نوعی به دیگران پیوند می‌خورد.