شمارهٔ ۱۵۹

۸ بیت

اگر که خانهٔ خمار دایمم وطن استعجب مدار که این خانهٔ‌ امید من است

گذاری از چه که پشتت ز بار غم شکندبنوش باده دمادم که باده غم‌شکن است

به کوی میکده صحبت ز سیم و زر مکنیدکه رفته‌ام من و سودا به نقد جان و تن است

مرا نصیحت واعظ چگونه درگیردکه وعظ او همه اظهار فضل خویشتن است

نه من به خویش کنم عشقبازی ای یارانبه گردن دلم از زلف دلبری رسن است

دلا دگر ز غم خود سخن مگو با یارکه در میان تو و یار حایل آن سخن است

دو یار چون که هم‌ آغوش می‌شوند آن بهکنند رفع موانع اگرچه پیرهن است

صغیر داشت به دل مطلبی و یارش گفتچه مطلب است ترا کان به از رضای من است؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات خود در مورد عشق و غم می‌پردازد. او به وضوح می‌گوید که خانه خمار (محل می‌خوری) برای او وطن و مامن امیدش است. از بار غم‌ها می‌گوید و توصیه می‌کند که به جای غصه خوردن، باید نوشیدنی بنوشند که غم را می‌شکند. شاعر به نقد نصیحت‌های واعظ اشاره می‌کند و معتقد است که این نصیحت‌ها فقط نمایشی از فضل خود واعظ است. او همچنین می‌گوید که عشق واقعی را باید از دل و نه از ظواهر جستجو کرد و در نهایت، دو یار زمانی که به هم نزدیک می‌شوند، باید موانع و کدورت‌ها را کنار بگذارند. این شعر به زیبایی و عمق احساسات انسانی پرداخته و به جستجوی عشق واقعی و درک عواطف می‌پردازد.