شمارهٔ ۱۴۳

۹ بیت

با ما مگو که دیر کجا و حرم کجاستما آب و گل پرست نییم آن صنم کجاست

هان بس مکن بطوف حرم ز آب و گل برآیرو ز اهل دل بپرس که صاحب حرم کجاست

زنگ حدوث ز آینهٔ دل کنی چو پاکیابی که جلوه گاه جمال قدم کجاست

دایم دمد به صور سرافیل عشق دمخوابند عالمی همه بیدار دم کجاست

گردند تا که ثابت و سیار بنده اشدر کوی عشق یک دل ثابت قدم کجاست

تا بیش و کم شوند غلام طبیعتشوارستهٔی ز کشمکش بیش و کم کجاست

حرفی شنیدم از دهن یار و یافتمخود مصدر حدیث وجود و عدم کجاست

دانی دهان شیشه چه گوید بگوش جامگوید سراغ گیر زمستان که جم کجاست

هر جا روم غمم بدل افزون شود صغیرآنجا که دل رها شود از قید غم کجاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان جستجوی معنوی و حقیقت می‌پردازد. شاعر از شنونده می‌خواهد که به جای پرسش درباره مکان‌ها و ظاهرهای دنیوی، به عمق پرستش و عشق بپردازد و از «اهل دل» بپرسد که حقیقت و صاحب حرم کجاست. او بر این نکته تأکید دارد که با پاک کردن دل از زنگ‌های دنیوی، می‌توان به جمال واقعی دست یافت. همچنین، شاعر به عشق و بیداری اشاره می‌کند و از جستجوی راهی برای آزاد شدن از قید و بندهای دنیوی سخن می‌گوید. او از خود می‌پرسد که حقیقت وجود و عدم در کجا نهفته است و همچنین به دل خود یادآوری می‌کند که باید از غم‌ها رها شود. کل شعر به探索 روحی و معنوی دعوت می‌کند و از خواننده می‌خواهد که به جستجوی عمق وجود برود.