شمارهٔ ۱۲۸

۸ بیت

خدای آنچه بزلف نگار چین انداختنگار بهر من خسته بر جبین انداخت

برفت و برد مرا همچو سایه در پی خویشقدی که سایه نه از ناز بر زمین انداخت

بزلف کرده صبا را بجرم آن زنجیرکه دوش زلزله اندر سواد چین انداخت

سیاه روز جهان را چو شب نمود آن مهز زلف پرده چو بر روی نازنین انداخت

غلام مردم چشم که در رخ خوباننظر همیشه ز چشم خدای بین انداخت

من از جمال تو حیرانم و از آن نقاشکه نقش صورتی این سان ز ماء و طین انداخت

یقین ز زلف تو غافل بود دل آنکسکه چنک عشق بگیسوی حور عین انداخت

کسی بکام دل خود رسد که همچو صغیربپای دوست سر و جان و عقل و دین انداخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و فریبندگی محبوبی می‌پردازد که بر دل شاعر تأثیر عمیق گذاشته است. شاعر از زلف و چهرهٔ محبوب سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این زیبایی او را به اندازه‌ای مفتون کرده که هیچ چیزی جز عشق و دلدادگی به یادش نمی‌آید. شخص محبوب به مانند سایه‌ای در کنار شاعر، او را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد و حتی زلف او به طوری که در زلزله می‌لرزد، زیبایی و جذابیتی خاص دارد. شاعر همچنین به اهمیت عشق و فداکاری در راه رسیدن به محبوب اشاره می‌کند. در نهایت، زیبایی و جاذبهٔ محبوب به قدری است که شاعر را به حیرت و شگفتی واداشته است.