شمارهٔ ۱۲

۹ بیت

تا بود زلف تو اسباب پریشانی مارو به سامان ننهد بی سرو سامانی ما

نه تو رحم آوری و نی اجل آید ما رااز دل سخت تو فریاد و گران جانی ما

دید هرکس رخ تو واله و حیران تو شدنه همین حسن تو شد باعث حیرانی ما

ز آستین اشک بیفزود و ز دامان بگذشتآه از این سیل که دارد سر ویرانی ما

همچو خورشید عیانست که در ملک جهانمهوشی نیست چو دلدار صفاهانی ما

کافری سخت شد، از سستیِ ما در رهِ دینسبب رونق کفر است مسلمانی ما

روز محشر چو سر از خاک لحد برداریمنام نیکوی تو نقش است به پیشانی ما

نبرد صرفه یقین روز جزا ای زاهدزهد فاش تو ز می ‌خوردن پنهانی ما

ما صغیر از پی زاهد سوی مسجد نرویممسجد ارزانی او میکده ارزانی ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و حالات عاشقانه پرداخته است. شاعر از عدم آرامش و پریشانی ناشی از عشق به محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نه تنها محبوب رحم نمی‌کند، بلکه مرگ نیز به کمک نمی‌آید. او اشاره می‌کند که زیبایی و جذابیت محبوب سبب حیرت و شگفتی دیگران است، اما این تنها دلیل پریشانی او نیست. شاعر به محنت‌های درونی خود و تاثیر عواطفش اشاره کرده و از سیلاب اشک و ویرانی روحی سخن می‌گوید. او به این مساله می‌پردازد که در روز رستاخیز، نام نیک محبوب بر پیشانی‌اش خواهد بود و بر این نکته تأکید می‌نماید که زهد ظاهری زاهدان و دوری از می‌نوشی نمی‌تواند انسان را از واقعیت وجود خویش دور کند. در نهایت، شاعر به دلیل بی‌اعتنایی به مراسم مذهبی اشاره دارد و به این نتیجه می‌رسد که میکده از مسجد نیز برای او ارزشمندتر است.