شمارهٔ ۱۱۸

۹ بیت

روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرتاز چه لطفی نبود با من بی پا و سرت

من و پیمان تو از لاغری و از سستینه عجب هر دو نیاییم اگر در نظرت

نه نهان از بصری و نه عیان در نظریمی ندانم که پری نام نهم یا بشرت

گرچه هستی تو خراباتی و هرجایی لیکجز بخلوت نتوان دید رخ چون قمرت

شکرلله که شدی از رخ او عکس پذیرشستم ای آینهٔ دل چو ز خون جگرت

همچو جبریل بجایی نرسی ای سالکگر بدل هست غم سوختن بال و پرت

نشوی باخبر از یار و نیابی مقصودمگر آندم که ز خود هیچ نباشد خبرت

ایکه اندر طلبش گرد جهان میگردیتا که از پای نیفتی ننهد پا به سرت

قندش از یاد رود در همهٔ عمر صغیرهر که آگه شود از گفتهٔ همچون شکرت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و درونی شاعر است. شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی و فراق سخن می‌گوید و به یاد معشوق خود در حالتی از سرگشتگی و اندوه است. او به وقوع پیمانی که بین او و معشوقش وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که این پیمان دچار ضعف و سستی شده است. شاعر همچنین به تلاش‌های خود در جستجوی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که او هیچ راهی برای رسیدن به معشوق ندارد مگر آنکه از خود بی‌خبر شود. در نهایت، او به حقیقتی تلخ اشاره دارد که برخی از عشق‌ها و احساسات به فراموشی می‌روند و از یاد می‌روند.