شمارهٔ ۱۰۸

۶ بیت

غم چندی بدل زار بغم مدغم ماستساقیا باده بیاور که دوای غم ماست

خم زلف تو مگر جای غریبان باشدکه در آن حلقه قرار دل بی همدم ماست

گر نیی کعبه چرا دل چو حجر داری سختای که کوی تو منی و دهنت زمزم ماست

گفتمش زلزله شهر خطا بهر چه بودگفت از جنبش گیسوی خم اندر خم ماست

راز ما باد صبا برد بهر شهر و دیارما در این فکر که این بی سر و پا محرم ماست

با نسیم سحری قصه کن آغاز صغیرقاصد خوشخبر و پیک نکومقدم ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و به ساقی می‌گوید که باده بیاورد تا تسکینی برای دردهایش باشد. او اشاره می‌کند که زیبایی زلف محبوبش جای غریبان نیست و در آنجا دلش در تنهایی می‌سوزد. شاعر از محبوبش می‌پرسد که چرا دلش سخت شده و به او یادآوری می‌کند که او همانند کعبه‌ای است که او به آن تعلق دارد. همچنین به زلزله‌ای اشاره می‌کند که به دلیل حرکت گیسوی محبوب اوست. در نهایت، او به باد صبا می‌گوید که رازهایش را به دیگران منتقل کند و امید به خبر خوب و خوشی از محبوبش دارد.