بخش ۴۸۷ - الوتر

۹ بیت

بود وترت اشارت باز بر ذاتبعنوان سقوط اعتبارات

احد را سوی شیئی نسبتی نیستباو هم نسبت هر شیئ منفی است

در این حضرت ز شیئی اعتبارینباشد برخلاف شفع آری

چو باشد شفع را اندر تمکنز اسمائی و اعیانی تعین

از این معنی بوجه استعارتبشفع و وتر فرماید اشارت

عبارت شفع از اعیان و اسماستاشارت وتر بر ذات مسماست

ز شفعش نور وصفی آشکار استز و ترس سر ذاتی برقرار است

ز شفع احببت ان اعرف بجا گفتز وتر از کنت کنزش رازها گفت

خوداین از فهم اهل حسن نهانستکسی فهمد نکو کاسرار دانست

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به بررسی مفاهیم عرفانی و فلسفی در مورد روابط اشیاء و ذات اشاره دارد. در ابتدا، به این نکته پرداخته می‌شود که هیچ چیزی نمی‌تواند مستقل از دیگری وجود داشته باشد و تمامی نسبت‌ها منفی و وابسته به یکدیگرند. سپس از مفهوم "شفع" و "وتر" به عنوان نمادهایی از خواص و ذاتیات یاد می‌شود. "شفع" به معنای ویژگی‌های موجودات و "وتر" به معنای ذات حقیقی است. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که درک واقعی این مفاهیم تنها برای اهل معرفت و کسانی که به جستجوی حقایق عمیق‌تر نپرداخته‌اند، ممکن است. این متن روشن‌کنندهٔ روابط پیچیدهٔ میان موجودات و نقش آنها در فهم عمیق‌تر از وجود و ذات است.