بخش ۴۵۰ - علامه ترک الشهوه للمجاهد
دگر گویم علامتها در این بابکه تا باشد نشانی بهر اصحاب
زخوردنها تو را تا هست لذتبتن باشد هنوز آن رأس شهوت
ز تقلیل ار که هم بیاضطرابستمشو غافل که این ثعبان بخوابست
کند بعد از ریاضتها رجوع اوجهان را لقمه سازد ز جوع او
مکن یکجو بتقلیل اعتمادیمگر باشد برون از هر مرادی
بود نیک ار نیابد بعد تقلیلبمیل و مدعایی هیچ تبدیل
اگر باشد مراد و مدعایشاز آن تقلیل افزوده هوایش
مهی کم خورده تا عمری خورد بیشنه عبدالبطن مرتاض است و درویش
نگیرد خود بعمری مرد سالکز نعمتهای افزون غیر اندک
دهد باقی بایتام و مساکیننخواد هیچ هم پاداش و تحسین
بود عادت بوقت لایموتشجوی هرگز نیفزاید بقوتش