بخش ۲۹۰ - عبدمالک الملک

۱۵ بیت

دگر بشنو ز عبد مالک الملککه او نوح است و عالم جمله چون فلک

ظهور مالکیت را بمطلقز حق بیند بکل ما سوی الحق

به بیند نفس خود را خاصه مملوکبدست اقتدارش شیئی مفلوک

در او یادب عبودیت تحققنیابد در خلوصش ره تفرق

چو دید او مالک الملک است مولیعبودیت ز بهر اوست اولی

شود از قید رقیت خود آزادکه کونینش نیاید هیچ در یاد

رسد از حق مجازاتش بتکرارکه از حق مالک‌الملک است و مختار

به ربقه اوست از مه تابماهیدهد بر هر که خواهد پادشاهی

ورا خوانند درویشان قلندرکه از هر اسم و رسمی اوست برتر

قلندر نیست در حدی مقامشبریزد هر چه شد لبریز جامش

چو تشریف بقا دادند بر دوشورا افکند وکرد آنرا فراموش

پس از آن کو ملک را حکمت آموختشد اندر کنج نادانی و لب دوخت

مپرس از من قلندر را که آن کیستخدا داند پس از هستی شد او نیست

چو سلطان دو عالم از خدا شدنهاد آنرا و در دلق گدا شد

شد ار چه خاک پایش زیب افلاکچه افلاکی چه زیبی کم شد از خاک

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به بیان مفهوم مالکیت و عبودیت از منظری عرفانی می‌پردازد. نویسنده از عبد مالک‌الملک، که به نوعی نماد خداوند و مالک حقیقی همه چیز است، سخن می‌گوید. او با اشاره به اینکه انسان در حقیقت مملوک و وابسته به خداست، تأکید می‌کند که عبودیت واقعی در درک این مالکیت است. انسانی که به بلندی مقام مالک‌الملک پی می‌برد، دیگر به قید و بندهای دنیوی فکر نمی‌کند و از محدودیت‌های خود آزاد می‌شود. در این روند، او حس خود را فراموش کرده و به مقام قلندری می‌رسد که فراتر از هر نام و رسمی قرار دارد. نویسنده می‌گوید که این انسان در عین حال که به مقام معنوی رسیده، نباید از یاد برد که در نهایت همه چیز به خاک و بندگی ختم می‌شود. او به لطف خداوند به مقام شایسته‌ای دست می‌یابد، اما در عین حال باید خاکساری و فقر خود را فراموش نکند.