شمارهٔ ۸۱

۹ بیت

روشن شب عالمی ز ماه استو ز مهر تو روز من سیاه است

در راه تو دین و دل فکندیمبرخاک چه جای مال و جاه است

از ما همه جان و سر فشاندنو ز جانب دوست یک نگاه است

از فتنه ی فوج غمزه دل رادر سایه ی زلف او پناه است

چون دست به فرق ما نسودیبگذار قدم که خاک راه است

دل جویی عاشقان مسکیندر کیش شما مگر گناه است

با سرو و مه آن عذار و قد راتشبیه کمال اشتباه است

نه مه را کس به برقبا دیدنه سروی را به سر کلاه است

از دیر سخن مران صفاییبا شیخ که ز اهل خانقاه است