شمارهٔ ۷۴

۹ بیت

به جای دوستی ار دشمنی سزای من استجفا ز جانب جانان کمین جزای من است

گذشت و حسرتم افزود از آنکه گفت طبیبعلاج این مرض از لعل جان فزای من است

پس از هلاک به بالینم آی و فارغ باشکه این ملاطفت افزون ز خونبهای من است

ترا به الفت بیگانه عادتی است غریبمرا بس این که خیال تو آشنای من است

ز اقتضای قضا دور نبود این تقسیمکه قرب بهره غیر و غمت برای من است

اگر ز اهل رشادم وگر ز خیل ضلالبه دیر و کعبه دعای تو مدعای من است

ز غیب چهره برافروز وگو بمیر مرااگر شهود تو موقوف بر فنای من است

به بی وفاییت اندر جهان برآمد نامجز این ترا چه ثمر دیگر از جفای من است

کجا ز دوست صفایی مرا فراموشی استبه ملک جان و دل از وی تهی کجای من است