شمارهٔ ۶

۱۰ بیت

زنهار الا یار دلازار خدا رادر پا مفکن عهد و نگهدار وفا را

ترسم که در او برتو رسد تیر گزندیآسایش خود بنگر و مشکن دل ما را

یادت طرب انگیز و فراقت تعب آمیزعشقم چه خوش آمیخت بهم درد و دوا را

از روی منت شرم و حیا این همه تا چندهر چند خود از روی تو شرم است حیا را

زان چشم به دل نیشم و زان لعل به لب نوشجز پیش تو کشنید به هم رنج و شفا را

در عین وفا ساز جفایت عجب آرمکز یک نظر اظهار کنی خشم و رضا را

وه زان لب شیرین سخن تلخ ندیدمکس جمع کند چون تو به دشنام دعا را

لعل تو روانبخش و دهان تو نظر تنگبا آن دو که آمیخته این بخل و سخا را

گاهی به من افکن نگهی چون شود آخرسلطان بنوازد اگر از لطف گدا را

با خوف و رجا رو به تو آورد صفاییمختار تویی درحق او اخذ و عطا را