شمارهٔ ۵

۷ بیت

اگر جفاست تلافی به مذهب تو وفا راهزار بار فزون کم بود جفای تو ما را

مبر به باغ و میفزا غمم ز غارت گلچینبه دام یا قسم بال و پر ببند خدا را

فراقت آتش جان بر دهد به باد هلاکمبه خاک پایت اگر باز جویم آب بقا را

دوای ما همه دردی که مرگ باشدش از پیبه عهد درد تو گر آرزوکنیم دوا را

محبت دگران را به مهر ما چه شباهتتفاوتی بود از یکدگر سهیل و سها را

ز نخل و گلبن و شمشاد و ارغوان چه سرایمکه گرد قد توکوته حدیث سرو رسا را

تو از خلوص صفا روی برمتاب صفاییاگر چه دوست پذیرد به جای صدق ریا را