شمارهٔ ۴۰۰

۱۰ بیت

بدین اخلاص و صدق و بی ریاییبدین پرهیز و زهد و پارسایی

گرفتار بتی گشتم که زیبدکنیزش خوب رویان ختایی

رضاجویی حیاخویی صفا دوستبری از رسم و راه بی وفایی

لبش خندان دلش خرم سرش گرمبه کار دوستی و آشنایی

دلم را برد و نیکو داشت وه وهبه دل داریش بعد از دل ربایی

بیا ای پادشه ز آنچشم و ابروبیاموز آیت کشور گشایی

چو گلبن قامتش در جلوه سازیچو سنبل گیسویش در مشک سایی

ولی گلبن کجا وین استقامتولی سنبل کجا وینسان رسایی

ترا باید ستایش بر وفایتنزیبد دیگران را خودستایی

چنان کز وی نیاید جز محبتشکیبایی نیاید از صفایی