شمارهٔ ۳۸۱

۱۰ بیت

ز رخ برداشت دوش آن مه جلیلیتجلی کرد بر رویم سهیلی

از آن رو روز من چون شب سیه شدبه روز آوردم از غم طرفه لیلی

به چرخم خاست ز آه سینه ابریبه خاکم ریخت ز آب دیده سیلی

مرا تنها روا نبود ملامتکه دارم در فراقش وای و ویلی

پریشان درکمندش مانده جمعیخروشان از خیالش گشته خیلی

عیان گشتی عیار زهد و پرهیزگرش مقداد دیدی یا کمیلی

وفا و مهرش اندر سینه بسیارحیا و شرمش اندر دیده خیلی

مرا بر سر ز سودایش نه شوریمرا در دل به دیدارش نه میلی

که آن آید به میزانی و وزنیکه این گنجد به مقداری و کیلی

صفایی عشق ما و حسن او بردز یاد افسانه ی مجنون و لیلی