شمارهٔ ۳۷۷

۹ بیت

روی در پرده نهان کرده پریکه مبادا دلش از دست بری

آهم از حسرت ماهت همه شببر ثریا شد و اشکم به ثری

نیست جز چشم من و طلعت توپرده داری که کند پرده دری

سر و جان در قدمت خواهم باختبخت نیکم کند ار راهبری

دیده تا دل به لبت بست مرابهره ای نیست به جز خون جگری

چین ازین و آن دگر از چین این استفرق زلف تو و مشک تتری

می درد پرده ات ای گل زنهارپیش آن روی مکن جلوه گری

زلف برگرد رخش از دو طرفدرنگر فتنه ی دور قمری

دل صفایی ز کفش نتوان بردبرو از کف بنه این حیله وری