شمارهٔ ۳۷۴

۹ بیت

بدین جمال که دل می بری ز دست پریزهی سعادت آیینه کاندرو نگری

ز بس به راه تو ریزد ستاره دیده خلقزمین به چرخ کشد سر، تو چون برآن گذری

اگر نبود ز شرم تو رشک حور و ملکچرا نهفت ز مردم جمال خویش پری

تو آن بتی که ز لطف و صفا و مهر و وفاز دلبران همه دل برده ای به خوب تری

چرا به سیر گلستان ز دشت ناید بازاگر خجل ز خرام تو نیست کبک دری

درون پرده و دل ها بری ز پرده برونچها کنی اگر آیی برون به پرده دری

به بوی زلفت اگر خون خود خورم نه عجبدلم ز لعل تو آموخت رسم خون جگری

به حسرتم رود اوقات و شادمانم بازکه زندگانی من در غمت شود سپری

صفایی از تو بگو صبر چون کند که گذشتغم جدائیت از حد طاقت بشری