شمارهٔ ۳۷۳

۹ بیت

تو نبودی نکوتر ار ز پریمی نکردی به پرده دل شکری

شادم از بخت خود کم آخر کارکرد سوی غم تو راهبری

سر ز خجلت نهاد درکهسارتا خرام تو دید کبک دری

روی و موی تو رنگ و بوی ببرداز گل سرخ و نافه ی تتری

بیش وکم دیر و زود فاش و نهاندل و دین از جوان و پیر بری

ای دریغا که پرده داری دوستداد عادت مرا به پرده دری

پشت بر رامشیم و روی به رنجگشته ام تا ز حضرتش سفری

شاخ امید در زمین طلببر نشان با وجود بی ثمری

چون صفایی مکن به ترس زیانترک سودا خلاف پیله وری