شمارهٔ ۳۶۴
ای چشم یار بس که دل آشوب و دلبریاز یک نگاه آفت هفتاد کشوری
بی هوشی است علت بیماریت نه ضعفز آن رو به کار دل شکری بس دلاوری
اسلامم از تو خفت به خون راستی چراچندین سیه درون و کژ آیین وکافری
قلب صفوف جان و دل ار صد وگر هزارچون چار فوج غمزه به یک لحظه بر دری
اندوه هر درونی و آشوب هر دیارغوغای هر سرایی و سودای هر سری
از تیغ غمزه با همه کژی به قتل مابا نیزه های خطی خون ریز همسری
داغ درون و زخم دلم را بهر نظربا صد هزار دشنه و زوبین برابری
نازم به جادوی توکه با صد هزار چشمدر عمر خویش چون تو ندیدم فسون گری
بیمار تندرستی و سرمست هوشیارهندوی پاسبانی و سالار لشکری
از هر نظاره غیرت صد راغ آهوییاز هر اشاره خجلت صد باغ عبهری
مستغنیم ز می به تو کز هر نگاه گرماز صد پیاله صاف ز دل غم زدا تری
یک رشحه از شراب تو کم ناید ای شگفتنشنیده هیچ کس چو تو ساقی و ساغری
بهر نشاط و نشاه ی خود دانم آنقدرکز باده بهتری و ندانم چه جوهری
از دامن وفای تو تا دست نگسلمدر پای دل مرا عوض خار خنجری
چون کار من ز حالت عاشق خراب ترچون بخت من ز روز صفایی سیه تری