شمارهٔ ۳۵۸

۱۰ بیت

رسید جان به لبم ز انتظار و تیغ کشیدیفدای دست تو زودم بکش که دیر رسیدی

زدی چو زخم و فکندی نکشته مگذرم از سرکه دیده بر سر راهت گشوده ام به امیدی

نه درد دل به توگفتم نه رازی از تو شنفتممرا نداد تماشا مجال گفت و شنیدی

ترا چه شد که ز قهر و غرور و ناز و مناعتپس از فکندن و بستن، ز صید خویش رمیدی

مرا به عشق تو زین پس ملامتی نکندکسچرا که پرده پرهیز شیخ و شاب دریدی

گزند غارت گلچین به سیر باغ نیرزدبه گوشه ی قفس ای مرغ دل چرا نخزیدی

ز گلشنت همه در دل خلید خار تغابنعبث ز حلقه ی دامش به آشیانه پریدی

ز ناله های من آسوده نیست خاطر جانانچه بودی ار عوض اشک دل ز دیده چکیدی

غم حبیب به چشم رقیب می ننمودمگر اشک پرده در از دیده بر رخم ندویدی

به شست و بازوی صیاد نازمت که چو بسملبه یک خدنگ صفایی به خون خویش طپیدی