شمارهٔ ۳۰۰

۹ بیت

الهی خاطرم فارغ ز قید ماسوا گردانز خود بیگانگی بخشای و با خویش آشنا گردان

به باطل یاوه گویی را ز خوی خود سری و آخرز حق بی راهه پویی را به راه خویش وا گردان

بیابان است و ره گم گشتگان را پشت بر مقصدبپای ای کاروان سالار و رویی با قفا گردان

به ذل و عز و فقر و دولتم تسلیم و تمکین دهبری ز اندیشه چند و چه و چون و چرا گردان

گر آزادم ز خود خواهی به بند بندگی درکشچنان کز من رضا گردی مرا از خود رضا گردان

نه تاب دوزخت دارم نه باب جنتم یا رببه خاکم با زمان وآسوده اندر ماجرا گردان

ز دست نفس بدفرما حقوقی کز تو در باشدفکن در پای و ز دست عطا یکسر ادا گردان

به خواری شرمساری سوگواری مسکنت زاریشماری گر تو ای دل فوت شد اکنون قضا گردان

تولای ترا صدق و صفا شرط است می دانمصفایی را به صدق خویش صافی از ریا گردان