شمارهٔ ۲۹۲

۱۱ بیت

حاضر و غایب مگو خداست گواهمکز دو جهان من به جز تو هیچ نخواهم

دین و دلم رفت و جان و سر برود نیزبرخی راهت تمام حشمت و جاهم

دولت پابوس دوست گر دهدم دستبا همه پستی رسد به عرش کلاهم

نیستم ایمن مگر به حضرت جانانور به حریم حرم دهند پناهم

بنده ی خویشم بخوان که با همه خواریدر گذرد شوکت و شکوه ز شاهم

آن قدر از بسترم مرو، چو زدی زخمکز قدمت عذر خون خویش بخواهم

چشم تو گر کار باده می نکند چونمست و خراب افکند به نیم نگاهم

از شب هجران مگو قیاس مفرمازلف پریشان خود به روز سیاهم

کشت مرا با کمال مهر و محبتهیچ کس آخر نبرد ره به گناهم

تا همه دانند بی وفایی او رابعد شهادت فکند بر سر راهم

دامن تر بود و کام خشک صفاییفایده ی آب اشک و آتش آهم