شمارهٔ ۲۹۱

۹ بیت

بیا ساقی بپیما ساغری زان صاف گلگونمبه خم بنشسته بنگر حکمت افزون از فلاطونم

به جامی ملک جم چون کی برابر کی کنم حاشاکه یک دم گنج آسایش به از صد گنج قارونم

دو کیهان را نپندارم به میزان تو مقداریدو چندان گر به یک مویت ستانم باز مغبونم

ترا غم خوار خود دانم و زانت بی وفا خوانمکه فارغ دارد از رشک رقیب این نقش وارونم

اگر دوزخ ترا موقف مرا مینو معاذ اللهاز آنجا جذبه ی مهرت برد بی وقفه بیرونم

مگر مفتون حسن لعبتی چون خویشتن گردیچه دانی ورنه با چندان تغافل کز غمت چونم

به چشم لطف یک ره بنگرم زان بیش کز زاریبرد سیل سرشک دیده آب از نیل و جیحونم

کمان دارم هنوزش تیر در ترکش تماشا کنز پا افتاده بر خاکم به سر غلطیده در خونم

صفایی یا تا با من سر صدق و صفا داردچه باک از کید کیهانم چه خوف از خشم گردونم