شمارهٔ ۲۸۲

۹ بیت

خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانمگاه و بیگاه که نام تو برآید به زبانم

گویم این غایت حسن است و ملاحت که تو داریباز چون بنگرمت در نظر آیی به از آنم

در کمالات تو چندانکه سخن می کنم آخرناتمام است معانی که نگنجی به بیانم

سنگ و خاک ره دشمن شود از پستی و خواریسر و جان در قدمت گر به محبت نفشانم

در جدایی تو عجب نیست که از من بشکیبیمن چه تدبیر کنم کز تو تحمل نتوانم

تا نیایی و به جای دل تنگم ننشینیتو چه دانی که درین زاویه چون می گذرانم

بیش وکم راز تو تا گوشزد غیر نگرددیک نفس جز دل خود کس نشنیده است فغانم

درمیان تو و من واسطه دل بود و خبر شدورنه او هم نشدی واقف اسرار نهانم

کس ندانست که گریان کیم ورنه صفاییچشم مردم همه دیده است به رخ اشک روانم