شمارهٔ ۲۸۱

۹ بیت

به فر دوستی از افترای خصم چه باکمبس است دامن پاکت گواه دیده ی پاکم

نکرد پرده دری یار پرده دار و گرنهنشد به رشته ی تقوی رفوی خرقه ی چاکم

ذلیل عشق تو بودن قتیل تیغ تو گشتنخوش است ورنه چه حاصل خود از حیات و هلاکم

مرا نشاط همین بس ز بعد جان سپری هاکه داغ عشق تو باشد چراغ تیره مغاکم

به یاد تابش و تابم ز زلف و عارض خود بیندمد چو سنبل و سوری به جای سبزه ز خاکم

اگر خموش نشستم مرا صبور ندانیکه ناله سوخت بنای از درون نایره ناکم

چه خاست ز اشک و خروشم به روز خویش که هر شبدوید آن به سمک یا رسید این به سماکم

مرا شکیب به نقصان و عشق رو به افزایشترا به عکس دمادم غرور بیش و وفاکم

به چنگ طفل مسلمانیم اسیر صفاییکه کافرانه خورد خون چو شیر دختر تاکم