شمارهٔ ۲۷۴

۱۰ بیت

ندانمش که به گردون چگونه بگذارمدلی که برد نهانی ز کف پری دارم

مرا که از دو جهان نیست غیر جان و تنیبدین بضاعت اندک ترا طلبکارم

من گدا که به کف جز غمیم وافر نیستهوای صحبت شاهی عجب به سر دارم

ز غم گذشته متاعی جز اشتیاقم چیستکه بی بها من مسکین ترا خریدارم

به یمن عشق به دوشم ز تست منت هاکه از غم دو جهان ساختی سبکبارم

ز آشیان و قفس فارغم بحمداللهبه قید حلقه ی این دام تا گرفتارم

مجال گفتن رازت که بازگویم کوببست نطق تو محکم زبان گفتارم

شکنجه ذقن و زلف و چشم و چهر تو بردخیال عاقل و مجنون و مست و هشیارم

مرا به خواب هم امکان دیدن تو نماندکه راه خواب ببستی ز چشم بیدارم

تو خود به کار صفایی عنایتی فرمایکه رفت کار من ازدست و دست از کارم