شمارهٔ ۲۴۳

۹ بیت

ز مهرم خوب تر آن مهر مهوشاز آن زر خوشترم این سیم بی غش

مرا مگذار با این مایه تردیدمرا مپسند در چندین کشاکش

مده خاکم به باد از خشم و خواریبزن از رحمتم آبی برآتش

دمی سیرابم آر از لعل خوشابگهی سرمستم آر از چشم سرخوش

به خاک افکنده چندین صید و صیادهنوزش تیرها قایم به ترکش

پریشان تر شود زلفت که چون خویشمرا پیوسته می دارد مشوش

هم از طیبش مرا بادامه در پاشهم از تابش مرا رخساره زرپش

ترا برکتف و کش خوش رام و آراممرا چون مار خشمین سخت و سرکش

منت کافی ز عشاق وفا کیشترا تنها صفایی بس جفا کش