شمارهٔ ۲۳۱

۱۰ بیت

مرا نشان نظر باشد از نگار دگرچرا ورای خیال تو نیست کار دگر

به یادگار تو زخمم به دل رسید و خوشمکه ماند تیر تو درسینه یادگار دگر

به یک خدنگ شکار افکنی که چون تو شنیدکه هر قدم به زمین افکند شکار دگر

در آی فصل بهارم به باغ و رخ بگشایکه از جمال توام بشکفد بهار دگر

به خاک راه تو ریزم روان و حیف خورمکه نیست جان دگر تا کنم نثار دگر

به یک شرر همه راسوخت خشک و تر چه کنماگر به ما رسد از آتشت شرار دگر

ز بی قراری زلفت بس این که هرنفسیبه بی قراری ما می دهد قرار دگر

به طرف چشمه ی چشمم خرام و جای گزینکه نیست لایق سرو تو جویبار دگر

بیان شوق به پایان نمی رسد همه عمردرین رساله مشروح و صد هزار دگر

زدی نه لاف وفا با تو اینقدر به گزافاگر صفایی دل داده راست بار دگر