شمارهٔ ۲۲۵

۱۱ بیت

با صبا همره است نکهت یاریا به جیبش نهفته مشک تتار

مگر از خاک یار کرده عبورکه وزد بوی خون ز باد بهار

عشق در دل مرا نهایی گشتکو غمم برگ و رنجم آرد بار

روید از شاخه هاش بند به بندعوض هر گلم هزاران خار

گشت بر ما ز سختی غم هجرمردن آسان و زندگی دشوار

دل عنانم گرفت از کف و رفتمن ز پی نیز رفتمش ناچار

تا کجا پای او به سنگ آیدکاین چنین می رود گسسته مهار

پیش بیگانگان نامحرملب نشاید گشودن از اسرار

رو صفایی زبن ببند و مگویاز حدیث دل اندک و بسیار

مشفقی اهل دل رفیق طریقتا نیابی خموش زی زنهار

راستی را چو مدعی کژ خواندبی سخن خامشی به از گفتار