شمارهٔ ۲۱

۹ بیت

بس که دشنام دهی چون شنوی نام مرایک نفر نیست که آرد به تو پیغام مرا

این تویی بر سر من سایه ز مهر افکندییا همایی به غلط ساخته وطن بام مرا

از در رحمت اگر پرده ز رخ برفکنیصبح بی منت خورشید دمد شام مرا

کیش زردشت به روی تو گرفتم تا بستکفر زلف سیهت بازوی اسلام مرا

آشیان رفت درآن حلقه ی زلف از یادمتا به گلزار رخ آویخته ای دام مرا

پیش بردم به صبوری همه جا وآخر عمربردی از نیم نظر حاصل ایام مرا

جان به لب آمد و یک دم به دهانت نرسیدحسرتی ماند دمادم لب ناکام مرا

ما درین بادیه مردیم خوشا زنده دلیکه از این وقعه بر او مژده دلارام مرا

شد یقینم به شهادت که صفایی ز نخستبر سعادت شده تقدیر سرانجام مرا