شمارهٔ ۲۰

۹ بیت

کنون که سایهٔ تیغ تو بر سر است مراچه غم ز تابش خورشید محشر است مرا

به قتل من نهراسی ز داد خواهی غیرکه خون بها ز تو یک زخم دیگر است مرا

کفن قبا کنم از شوق در قیامت نیزکه این لباس در آنجا نه در خور است مرا

سرم به حلقه ی فتراک اگر چه بربندیکه باز شور وفای تو در سر است مرا

اگر به حشر هم از لعل و رخ دهی کاممچه احتیاج به فردوس وکوثر است مرا

کمال شوق عنانم زکف رها نکندوگرنه نقض وفای تو باور است مرا

دریغ کز شش و پنج سپهر شعبده بازمدام مهره ی طالع به ششدر است مرا

عتاب خشم پسنان عنایت است و خوشمبه بخت خویش که یاری ستمگر است مرا

دلم خوش است صفایی به صبح وصل هنوزکه شام هجر صبوری میسر است مرا