شمارهٔ ۲۰۴

۱۰ بیت

ستم گری که جفا کیش اوست دل بربایدندانم ار به وفا خو کنند چه فتنه نماید

بتی که با همه کین عالمیش عاشق و حیرانخدا نکرده چه خواهد شد ار به مهر گراید

چو عمر رفت و وعیدم به قتل داد دریغافزودم انده دیگر که عهد بست و نپاید

مرا ز پای درآورد و دل خورم که ندانمپس از هلاک من آیا غم تو با که برآید

هلاک خود به فراق اختیار کردم و شادمکه بی تو مرگ مرا ممکن است و صبر نشاید

من و غم تو و دنیا و آخرت دگران رااگر ملال بکاهد وگر نشاط فزاید

مرا ز خانه به گل گشت بوستان نفرستیکه بی توام ز تماشای باغ دل نگشاید

اگر تو روی نپوشی میان مردم ازین پسکسی ز شرم تو باغ بهشت را نستاید

یکی در برابر واعظ بیا و پرده برافکنحدیث حور بگو دیگر این قدر نسراید

تحمل غم هجران مجو دگر صفاییکه این امور خود از شخص ناصبور نیاید