شمارهٔ ۱۹۶

۹ بیت

روی زمین ز گریه ی من گر شمر شودمشکل که ز اشک من کف پای تو تر شود

از چنگ غمزه دل نسپارم به دست زلفمجنون ما ز سلسله دیوانه تر شود

سودای آشیان چو ندارم غمیم نیستکو مرغ دل به دام تو بی بال و پر شود

غمهای عشق را ندهد جای در درونالا دلی که تیغ جفا را سپر شود

او با رقیب راغب و ترسم که چرخ نیزآخر رفیق آن بت بیدادگر شود

رسوایی ار نتیجه عشق از نخست نیستبر عاشق اشک و آه چرا پرده در شود

باشد سیه تر از شب مرگم هزار بارروزی که در بهشت مرا بی تو سر شود

این است شرط پی سپری های راه عشقکاول قدم رونده ز خود بی خبر شود

دستان اگر به ذیل هنر در زند همینزد خرد صفایی ما با خطر شود