شمارهٔ ۱۸۶

۷ بیت

گر مهم چو مهر ز آن جمال و چهر با شروط مهر دلبری کندشیخ و شاب را سر به خط کشد، مهر و ماه را مشتری کند

بی خطا به عمد بی هراس و باک، خون عالمی ریزدار به خاکشیخ کی دهد فتوی دیت، پادشه کجا داوری کند

زلف سرکشش از یکی کمند، صد هزار دل آورد به بندچشم بی هشش از یکی نگاه صد حکیم را بستری کند

سر کند به زیر خوار و شرمسار، از حیا و شرم پیش گل چو خاراولین قدم سرو جویبار، گر به سرو او همسری کند

ای نگارچین پرده از جبین، بر فکن تمام تا که بعد از ایننه کسی مثل از ملک زند، نه کسی سخن از پری کند

غمزه ی تو هست گر نه تیر زن، گه به قصد جان گه به قتل تنز ابروی کمان در عروق من، دم به دم چرا نشتری کند

دیگ آرزو روز و شب پزم، تا دمی به کام لعل او گزمچون صفایی آن قوت جان مزم، بختم ار به صدق یاوری کند