شمارهٔ ۱۸۲

۸ بیت

باید دلی که درک معانی کند ز پندباید سری که گوش دهد پند سودمند

هوشی مرا که فهم سخن می نمود نیستدیوانه را چه سود سرون به گوش پند

او خود نبود حور و بر این حیرتم که بودپیدا چو سمع ساعد سیمینش از پرند

ز آن زلف مشکسا گرهی بر رخم گشایگر بسته ای کمر که رهانی دلم ز بند

ز آن چهر و قد چو سرو و چو سوری که حسن یارحجت فراشت در نظر کوته و بلند

خوارم اگر به چشم تو دارم ولی امیدکز عز خاکبوس درت گردم ارجمند

افغان و اشک و انده و آسیب تا به کیتاب و توان و طاقت و تسلیم تا به چند

نامد صفایی ار مژگان منع اشک ماکس کی به راه سیل ز خاشاک بسته بند