شمارهٔ ۱۷۵

۱۰ بیت

ز چاک سینه اگر بر کشم فغانی چندبه یک نفیر بهم بر زنم جهانی چند

سرشک دل نکند تا سرای تن ویراننهادم از مژه بردیده ناودانی چند

به جان فشانی و سربازیم اشارت کناگر به عهد حرام یابد امتحانی چند

سوای مهر تو عشاق را بسته که دیدستاره ای که شود ماه آسمانی چند

مرا شمر سگ این آستان به حکم وفایکی حساب کن از خیل پاسبانی چند

ز طره تو به زلف بتان چه فرق که نیستچنان که نسبت ثعبان به ریسمانی چند

فتم اسیر تو زلفا چه دوده ای که فتاداسیر هر خم موی تو دودمانی چند

چه پرسی از دل خود کشتگان خفته به خونفتاده بر سر کوی تونیم جانی چند

ز تار زلف تو پیران خمیده جز تو جوانکه بست یک ره از این دست بدگمانی چند

مرا صفایی و سودای خوب رویان چیستکجا برآمده یک پیر با جوانی چند