شمارهٔ ۱۲۶

۱۰ بیت

با غم عشق تو مرا کار بادو ز همه کاری دگر انکار باد

هر که ز قید دو جهان باز رستدر خم زلف تو گرفتار باد

دل که طبیبی چو تو دارد به سرهمدم آنجا دوی بیمار باد

بر فلک از فخر فرازم کلهفرقم اگر فرش ره یار باد

جان و تن ار سهل براو نشمریکار دو کیهان به تو دشوار باد

کعبه نهد جبهه به پا گر سرمخاک در خانهٔ خمار باد

خوار ترا هر که نخواهد عزیزبا همه عزت بر ما خوار باد

جز رخ و زلفت کنم ار آرزومار بود گنج و گلم خار باد

سهل شمارم که وفایت کم استصبر من از جور تو بسیار باد

ریختی خون صفایی به خاکاز دم تیغ تو سزاوار باد