شمارهٔ ۱۲۴

۱۰ بیت

تا نگردم غبار جولانتبرنخیزم ز طرف میدانت

سر ندارم دریغ از آن خم زلفبازم این گوش را به چوگانت

تا نبوسم کمان و شست ترابر نگردم ز تیر مژگانت

سخت تر از دل تو جان من استکه نمردم به درد هجرانت

تشنگان را سراغ آبی بودکه نمردند در بیابانت

مفشان از غبار من که بودمنتی بر سرم ز دامانت

نیست قید تعلقم بر پایمگر از گیسوی پریشانت

نقشت از دیده کی رود که هنوزهست در دل نشان پیکانت

من صفایی بدان امید که بازنرود در هوای جانانت

دل و دینت ز کف گرفته و بازکار دارد هنوز با جانت