شمارهٔ ۱۱۶

۶ بیت

صفایی مگر ز نو نگاری دگر گرفتکه پیرانه سر دگر جوانی ز سر گرفت

بدین رای و رو ترا که یارد ملک شمردبدین خلق و خو ترا که تاند بشر گرفت

تو با این وفا و مهر دل و دیده اش نبودبه مهر آن بی وفا که دل ز مهر تو برگرفت

زبان کوکش از بیان شکر ریزد از دهانخجل آنکه از عمی رخت را قمر گرفت

به زلف ورخت مباح که مالم هبا شمردبه چشم و لبت حلال که خونم هدر گرفت

صفایی زیان نکرد به سودای عشق تودلی داد و از غمت دو عالم جگر گرفت