شمارهٔ ۹۴
بدل نه تاب که تا درد عشق چاره کنمبتن نه جامه که از دست درد پاره کنم
ز استخوان گذرد ناوک محبت دوستمگر دلی که مرا هست سنگ خاره کنم
شماره غم دل چون کنم ز عشق مگرستاره فلک واژگون شماره کنم
فلک ز دامن من کسب آفتاب کندمن ار زدیده بدامان خود ستاره کنم
نشسته در دلی ای سرو باغ جان برخیزکه من قیامت موعود خود نظاره کنم
ز زهد خشک چه حاصل من اعتماد سپسبدامن تر رند شرابخواره کنم
ز تلخکامی فرقت بکوی باده فروشاگر قرار گرفتم بمی غراره کنم
چو گرم شد سرم از باده نه بنای بلندبیک دو عربده بی بام و برج و باره کنم
چه غم ز پست و بلند زمین حادثه بارمرا که اطلس چرخ بلند یاره کنم
شوم بعرصه شطرنج کائنات دلیرشهان پیاده کنم بازی سواره کنم
بیا که عمر دوباره ست بوسه از لب یارکه بوسم آن دو لب و زندگی دوباره کنم
دلم گرفت ز بیحاصلان بیهده گویغبار مدرسه تا چند زیب شاره کنم
گرو کنم بخراباتیان بی سر و پایدل خراب و خرابات را اجاره کنم
براز اشاره بود دوست و رنه پرده ز کاربرافکنم چو بابروی خود اشاره کنم
مراست طوق ولایت بگردن دل و جانکه اعتصام بحبل دو گوشواره کنم
مرا که خانه منور ز آفتاب صفاستچه التفات بماه و بماهپاره کنم