شمارهٔ ۹۰
رفت در کسوت درویش که ما نشناسیمما نه آنیم که شه را ز گدا نشناسیم
میشناسیم ز پا تا سر ما جلوه اوستمگر آندم که سر خویش ز پا نشناسیم
درد اثبات گدایان ترا نفی دواستچه توان کرد که از درد دوا نشناسیم
خاک در خانه ز سلطان سرا با خبرستکم ز خاکیم که سلطان سرا نشناسیم
ماهی و مرغ ز محبوب خدا باخبرندما چه جنسیم که محبوب خدا نشناسیم
طالب دنیی اگر شاه زمین عبد هویستما فقیران در دوست هوی نشناسیم
آتش ار بارد ازان ابر که در برق بلاستبت پرستیم گر از عین رضا نشناسیم
ماه ما بر سر سرویست که بالیده ز خاکما مقیمان زمین خلق سما نشناسیم
ما سلیمان هوائیم زمین کی طلبیمکه بجز راکب مرکوب هوا نشناسیم
حبل سحریست که در دیده نماید چون مارزانکه آن موسی با دست و عصا نشناسیم
ما دل از کف شدگان اهل خضوعیم و خشوعجز دل و سینه بی کبر و ریا نشناسیم
نبود دار شفا جز در دارنده دلمرض اینست که ما دار شفا نشناسیم
دولت و زندگی باقی ما فقر و فناستما فرو رفته بخود فقر و فنا نشناسیم
صورت صفات سر است به مرآت صفاهمه آلوده زنگیم صفا نشناسیم