شمارهٔ ۸۹
راز دار دل و عشقست فنمکی گرفتار هواهای تنم
فرس عشق بزینست و عنانفارس فحلم و در تاختنم
مشتبه کرد بموی تو مراعشق این موی بود یا که منم
یار جان باشد و من جسم نزاردوست باشد تن و من پیرهنم
هر کسی را سر سودای کسیستمن گرفتار دل خویشتنم
آمد از پرده برون بیخود و مستماه فرخارم و میر ختنم
رسن زلف بخم کرده گشودبست و افکند بچاه ذقنم
یوسفم در خور زندانم و چاهتا سر زلف تو باشد رسنم
شکن اندر شکن از سر تا پایزان سر زلف شکن در شکنم
ناخن و سینه من تیشه و کوهمن بهامون غمش کوهکنم
گر بمیرم شکفاند غم عشقلاله از خاک و شقیق از کفنم
خیزد از لعل تو یاقوت روانریزد از جزع عقیق یمنم
خاک فقر تو بود آب حیوهخار عشق تو گل و یاسمنم
سفرِ کویِ خراباتِ فَنا ت،عاقبت برد بسوی وطنم
بنده فقرم و بافر و شکوهکارفرمای زمین و زمنم
من صفایم نه گدای زر و سیمنه گرفتار بفرزند و زنم